|
|
|
|
NOWELIZACJA USTAW UBEZPIECZENIOWYCH Trwały prace nad nowelizacją ustawy o działalności ubezpieczeniowej z 1990 roku. Zarząd organizował konsultacje w środowisku brokerskim, opracowywano uwagi do kolejnych projektów. Był to okres bardzo intensywnej współpracy z Departamentem Ubezpieczeń Ministerstwa Finansów, w którym wysoko ceniono zaangażowanie Zarządu oraz znajomość praktyki zarówno rynku krajowego, jak i rynków zagranicznych. Uwagi Zarządu Stowarzyszenia do kolejnych projektów zarządzeń Ministra w sprawie regulowania działalności rynku ubezpieczeniowego posiadały odpowiedni ciężar gatunkowy i były brane pod uwagę. Problemy podatkowo - finansowe (VAT) W 1993 roku zapowiedziano wprowadzenie podatku VAT dla brokerów, powołując się na klasyfikacyjny zapis GUS. Podjęto rozmowy z Ministerstwem Finansów. W rezultacie uporczywych interwencji uzyskano interpretację ministra uznającą, że usługi brokerów ubezpieczeniowych nie podlegają obowiązkowi podatkowemu VAT. Było to pierwsze, wielkie osiągnięcie środowiska. Niestety - nietrwałe. Już w grudniu 1994 roku weszła w życie ustawa o podatku od towarów i usług, wprowadzająca 22% podatku VAT dla pośredników, podczas gdy pozostała część sektora ubezpieczeń była z tego podatku zwolniona. Ten drobny zapis w ustawie: ...z wyłączeniem pośredników ubezpieczeniowych ..., wprowadzony do projektu w ostatniej chwili przed głosowaniem, był zaskoczeniem nie tylko dla Stowarzyszenia, ale również dla Departamentu Ubezpieczeń MF oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, ponieważ z żadną z tych instytucji nie konsultowano się w tej sprawie. Natychmiast podjęto rozmowy z Ministerstwem Finansów i Polską Izbą Ubezpieczeń, opracowano memoriał z szerokim uzasadnieniem, zwrócono się do komisji sejmowych i otrzymano międzynarodowe poparcie od BIPAR (Bureau International des Producteurs d'Assurances et de Reassurances - Europejska Federacja Pośredników Ubezpieczeniowych). W rezultacie uzyskano - od 15 maja 1995 roku - obniżenie podatku do 7%, a w wyniku dalszych wysiłków, przy aktywnym wsparciu Kierownictwa Ministerstwa Finansów, Departamentu Ubezpieczeń, Departamentu Podatków Pośrednich MF oraz Państwowego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń (PUNU) - przywrócenie, z dniem 1 stycznia 1997 roku, zapisu w nowelizacji ustawy, że pośrednicy ubezpieczeniowi nie podlegają obowiązkowi podatkowemu VAT. Na przełomie lat 1996/97 zaniepokojenie środowiska wywołał brak precyzyjnych przepisów w ustawie o rachunkowości, wprowadzającej dla pośredników ubezpieczeniowych obowiązek prowadzenia pełnej księgowości. Zarząd Stowarzyszenia, w porozumieniu z Polską Izbą Ubezpieczeń oraz przy aktywnym i pełnym poparciu PUNU i Departamentu Ubezpieczeń MF, po wielu interwencjach uzyskał następującą wykładnię: w stosunku do brokerów i agentów (osoby fizyczne) przepisy ustawy o rachunkowości nie mają zastosowania. Kolejnym, ważnym dokumentem, otrzymanym z Ministerstwa Finansów z prośbą o uwagi, była "Strategia dla Polski. Polski rynek ubezpieczeniowy". Tekst dokumentu rozesłano wszystkim brokerom. Uwagi i propozycje uzupełnień przekazano do Ministerstwa, potwierdzając i umacniając nasze postulaty co do kierunków zmian w organizacji funkcjonowania polskiego rynku ubezpieczeniowego. W dniu 8 czerwca 1995 roku ustawa o działalności ubezpieczeniowej została znowelizowana. Wprowadzono szereg istotnych dla funkcjonowania rynku ubezpieczeniowego zmian, w tym dotyczących pośrednictwa ubezpieczeniowego (rozdział 3a). Od grudnia 1996 roku trwały intensywne prace nad kodyfikacją polskiego prawa ubezpieczeniowego. Komisja Kodyfikacyjna powołała grupy robocze do opracowania projektów ustaw. Do pracy w każdej z tych grup Stowarzyszenie delegowało swych przedstawicieli. Dodatkowo Stowarzyszenie otrzymało zadanie przygotowania projektu ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym. Przepisy nowej ustawy miały perspektywicznie uwzględniać przystąpienie Polski do Unii Europejskiej, dlatego prócz ekspertów krajowych niezbędne było zaangażowanie zagranicznego specjalisty - osoby znającej problemy pracy agentów i brokerów, ustawodawstwo krajów Unii Europejskiej oraz kierunki projektów i przyszłych rozwiązań legislacyjnych, szczególnie dotyczących Jednolitego Rynku Ubezpieczeniowego (European Insurance Single Market). Dzięki współpracy z BIPAR pozyskano takiego specjalistę, zaś Fundacja Rozwoju Systemu Finansowego pozytywnie odpowiedziała na prośbę o włączenie jego działań do programu PHARE i sfinansowanie ich. Rozpoczęto współpracę z Hansem Schefferem, byłym prezesem Holenderskiego Stowarzyszenia Brokerów. Jednak w związku z przyspieszeniem prac dotyczacych przystąpienia Polski do Unii Europejskiej oraz potrzebą dostosowania polskiego prawa do regulacji unijnych, prace nad czterema ustawami ubezpieczeniowymi zostały czasowo zawieszone. Powrócono do nich pod koniec 1999 roku. Przedstawiciele Stowarzyszenia brali aktywny udział w pracach nad rządowymi projektami ustaw, zwracając szczególną uwagę na tendencje rozwoju działalności pośredników ubezpieczeniowych w Unii Europejskiej, sformułowane w projekcie Dyrektywy Komisji Europejskiej w sprawie pośrednictwa, kładącej nacisk m.in. na przechodzenie od podmiotowego do przedmiotowego traktowania pośrednictwa oraz podkreślającej wymagania w zakresie ochrony konsumenta. Projekty ustaw zostały w kwietniu 2001 roku przekazane przez Radę Ministrów do Sejmu. Przedstawiciele Stowarzyszenia nadal aktywnie działali w grupie roboczej, pracującej nad poprawkami zgłoszonymi przez komisję sejmową, a potem przez Sejm i Senat. W dniu 23 sierpnia 2001 roku ustawy zostały przyjęte przez Sejm, ale Prezydent zgłosił veto. Po wyborach nowego Sejmu jesienią 2001 roku ponownie przystąpiono do prac nad pakietem ustaw ubezpieczeniowych. W lutym 2002 roku przedstawiciele Stowarzyszenia zostali zaproszeni do konsultacji i zgłosili swoje uwagi dotyczące projektu ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym, zwracając uwagę na finalizowaną dyskusję w Unii Europejskiej nad Dyrektywą trzeciej generacji w sprawie pośrednictwa, akcentującą m.in. przedmiotowe, a nie podmiotowe podejście do pośrednictwa ubezpieczeniowego. W czerwcu 2002 roku założenia Dyrektywy (Insurance Mediation Directive - IMD) zostały zaakceptowane przez Komisję Europejską, uzgodnienia trwały jeszcze kilka miesięcy i Dyrektywa 2002/92/WE została we wrześniu 2002 roku przyjęta przez Parlament Europejski i Radę. Weszła w życie z dniem opublikowania w Dzienniku Urzędowym UE, tj. 15 stycznia 2003 r. Kraje członkowskie miały obowiązek implementować jej postanowienia w ciągu dwóch lat od wejścia w życie tej Dyrektywy. Przyjęcie Dyrektywy przez Unię Europejską stworzyło nową sytuację legislacyjną. Teraz propozycje Stowarzyszenia i Izby Brokerów do projektu sejmowej ustawy były oparte na przyjętej Dyrektywie w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego, prawa, które miało obowiązywać w Unii w chwili naszego przystąpienia do UE. Rozpoczęła się nowa runda prac nad pakietem czterech ustaw ubezpieczeniowych. Zgłoszone przez Stowarzyszenie uwagi i poprawki do projektu ustawy o pośrednictwie nie zostały uwzględnione, ponieważ w procesie dostosowywania prawa do wymogów Unii Europejskiej polski prawodawca oparł się na istniejących formalnie przepisach (z 1976 roku oraz Rekomendacji z 1991 roku), nie zauważając podstawowych kierunków i koncepcji rozwoju rynku pośrednictwa, zawartych we wchodzącej w życie Dyrektywie. W 2003 roku projekty rządowe przedłożono w Sejmie. W trakcie drugiego czytania nieoczekiwanie zgłoszono poprawkę do projektu ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym (art. 18a - w sprawie wynagrodzenia brokerskiego), co stwarzało zagrożenie dla całej profesji. Zarządy Stowarzyszenia i Izby Brokerów podjęły decyzję przeprowadzenia aktywnej kampanii informacyjno-protestacyjnej, obejmującej: opracowanie memorandum, akcentującego konsekwencje prawne i brak zgodności z założeniami Dyrektywy Unii Europejskiej, jak również socjalne aspekty wprowadzonej poprawki, przekazanie każdemu z posłów apelu o niedopuszczenie do wprowadzenia poprawki, zwrócenie się do BIPAR z prośbą o pomoc, wystąpienia w prasie, indywidualne wystąpienia brokerów do posłów w swych okręgach wyborczych. Poprawka została wycofana. Ustawa o pośrednictwie została przyjęta przez Sejm 22 maja 2003 roku. Pakiet ustaw ubezpieczeniowych został podpisany przez Prezydenta Rzeczpospolitej i wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2004 roku. Zmiany ustawy o VAT We wrześniu 2003 roku, w związku ze zgłoszonym przez Ministerstwo Finansów projektem zmian ustawy o podatku od towarów i usług, zwłaszcza dotyczących usług brokerskich (z perspektywą obciążenia ubezpieczeniowych doradców finansowych i likwidacji szkód 22% VAT), zaszła konieczność podjęcia pilnych działań. Rozpoczęto od analizy dokumentacji sejmowej (projekt Ministerstwa Finansów), w jakim zakresie nowa ustawa o VAT może dotyczyć brokerów. Wypracowane wnioski przedstawiono Sejmowej Komisji Finansów Publicznych, Ministrowi Finansów, Komisji Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytanych (KNUiFE), Polskiej Izbie Ubezpieczeń oraz Rzecznikowi Ubezpieczonych. Jednocześnie podjęto starania, aby przedstawiciele środowiska zostali zaproszeni na sejmowe konsultacje w sprawie ustawy o VAT. Rozporządzenie w sprawie OC Z Departamentu Instytucji Finansowych Ministerstwa Finansów otrzymano kolejny zestaw projektów rozporządzeń wykonawczych do pakietu ustaw ubezpieczeniowych, w tym projekt rozporządzenia w sprawie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej brokerów. Ponieważ była to priorytetowa dla brokerów sprawa, podjęto środowiskowe konsultacje. Po zebraniu uwag opracowano propozycje zmian i uzupełnień do ministerialnego projektu. Brokerska Komisja Legislacyjna W związku z koniecznością prowadzenia aktywnej działalności w dziedzinie legislacyjnej, polegającej na kontaktach i konsultacjach dotyczących rozporządzeń wykonawczych (około 60) do ustaw ubezpieczeniowych, które Ministerstwo Finansów miało przygotować do końca 2003 roku, powołano w Stowarzyszeniu Brokerską Komisję Legislacyjną. Dyskutowano projekt rozporządzenia w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia OC brokerów, uznając konieczność wystąpienia do Ministra Finansów w sprawie nowelizacji zapisu art. 9 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych..., współdziałając w tej sprawie z Polską Izbą Ubezpieczeń, Komisją Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych oraz Rzecznikiem Ubezpieczonych. Stowarzyszenie i Izba Brokerów podjęły prace nad przygotowaniem i wdrożeniem programu ubezpieczeń OC, obejmującego całe środowisko, zapewniającego podmiotom brokerskim pozyskanie ochrony w ramach obowiązującego prawa, i za cenę, umożliwiającą dalsze prowadzenie działalności, zarówno w okresie przejściowym, jak i po 15 stycznia 2005 roku. W wyniku prowadzonych konsultacji powstał pool ubezpieczycieli, który - na zasadzie pełnej dobrowolności i na podstawie wniosku zainteresowanego podmiotu - umożliwiał uzyskanie wymaganej przez prawo ochrony ubezpieczeniowej. Środowisko brokerskie zostało zaproszone na konsultacje w Ministerstwie Finansów, w związku z różnicami między przepisami istniejącej ustawy a wymogami IMD, z czego wynikał wniosek o konieczności przygotowania nowego projektu ustawy o pośrednictwie, uwzględniającego wymogi Dyrektywy. Zarządy Stowarzyszenia i Izby zaprosiły do współpracy przedstawicieli istniejących samorządów pośredników. W trakcie kilku spotkań konsultacyjnych opracowano i przekazano do Ministerstwa Finansów dwa dokumenty:
W tym celu zaproszony został do Warszawy Max Taylor, prezes BIPAR, który w czasie konferencji prasowej (1.IX.2004) stwierdził, że: objęcie winy umyślnej zakresem ubezpieczenia OC pośredników ubezpieczeniowych jest sprzeczne z ideą ubezpieczeń i jest elementem kryminogennym. Od 15 stycznia 2005 r. pośrednicy ubezpieczeniowi będą zobowiązani do posiadania ważnego na terenie Unii ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawodowej lub innych, porównywalnych gwarancji, dotyczących ich odpowiedzialności cywilnej za błąd w sztuce. W wyniku działań całego środowiska pośredników, projekt nowelizacji ustaw ubezpieczeniowych, z wyłączeniem "winy umyślnej" w odniesieniu do grup zawodowych, przekazany został do Rady Ministrów, a następnie do Sejmu. Pool ubezpieczycieli Prowadzono rozmowy z przedstawicielami poolu ubezpieczycieli w sprawie warunków i wysokości minimalnej stawki za ubezpieczenie OC brokerów. Usunięcie z ustawy "winy umyślnej" nie rozwiązywało całkowicie sprawy, bo pozostały do dyskusji takie problemy, jak trigger czasowy, który na mocy obowiązujących przepisów kodeksu cywilnego oraz rozporządzenia wykonawczego do ustawy o pośrednictwie, nie mógł być oparty na formule claims made. Również wśród warunków, stawianych przez reasekuratorów, występowało pytanie o procedury pracy brokerów, stosowane dla zapewnienia jakości usług. Z Ministerstwem Finansów prowadzono rozmowy na temat triggerów oraz braku zapisu o wysokości franszyzy. Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia OC brokerów zostało podpisane 7 stycznia 2005 roku, co pozwoliło na skompletowanie poolu ubezpieczycieli oraz finalne ustalenie warunków i stawek ubezpieczenia brokerów (obowiązujących już od 15 stycznia 2005 roku). W związku z ustawowym zapisem dotyczącym obowiązku podnoszenia kwalifikacji zawodowych pośredników, co ma następować przez kontrolę wyników szkoleń w okresach trzyletnich, brokerska grupa robocza przygotowała i przedstawiła koncepcję programu edukacji. Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie szkolenia zawodowego (z 4 lipca 2005 roku) uwzględniło zgłaszane przez Stowarzyszenie i Izbę sugestie, idące w kierunku liberalizacji przepisów. PODNOSZENIE KWALIFIKACJI ZAWODOWYCH Szkolenie i podnoszenie poziomu wiedzy i umiejętności brokerskich zawsze było i będzie jednym z priorytetowych kierunków pracy Stowarzyszenia. Wykorzystując międzynarodowe kontakty uzyskano możliwość korzystania z bezpośredniej pomocy zagranicznych ekspertów. Dalsze plany tego typu szkoleń zostały zawieszone, ponieważ znowelizowana w 1995 roku ustawa o działalności ubezpieczeniowej wprowadzała obowiązek zdawania egzaminu brokerskiego również przez osoby posiadające już licencje brokerskie. W związku z tym należało raczej zorganizować kampanię szkoleniową, przygotowującą do tych egzaminów całe środowisko, liczące ówcześnie około 400 brokerów. Korzystając z międzynarodowych wzorów ("Minimalny poziom zawodowej wiedzy i umiejętności" - dokument BIPAR z 1992 roku) opracowano projekt ZAKRESU TEMATÓW do egzaminu i przedstawiono go w Departamencie Ubezpieczeń MF do akceptacji. Po rozpoczęciu działalności przez nowy organ nadzoru - PUNU, który w kwietniu 1996 roku zaakceptował tematy, można było przystąpić do organizowania kampanii szkoleniowej i przygotowywania podręcznika. 23 maja 1996 roku powołana została Komisja Egzaminacyjna. Brokerzy, posiadający licencje, mieli dwanaście miesięcy na zaliczenie egzaminu. Nieodżałowany prof. Tadeusz Sangowski, z zespołem z Akademii Ekonomicznej w Poznaniu, podjął się opracowania podręcznika. Już na początku września 1996 pierwsze czterysta egzemplarzy VADEMECUM BROKERA trafiło do wszystkich zainteresowanych. Jednocześnie zorganizowano comiesięczne konsultacje przed egzaminami. Pierwsze egzaminy odbyły się w połowie października 1996 roku. PUNU nie wyraził jednak zgody na publikację pytań egzaminacyjnych, wychodząc z założenia, że sprawiedliwość wymaga, aby szanse wszystkich kolejno zdających były wyrównane. W kolejnych latach prowadzono szkolenia tematyczne, odpowiadające bieżącym potrzebom środowiska, ale ta formuła przeżyła się. Brokerzy stanęli przed nowym wyzwaniem, związanym z szybkim rozwojem polskiego rynku ubezpieczeń, powstawaniem nowych towarzystw ubezpieczeń, wprowadzających coraz to nowe produkty, gwałtownym rozwojem nośników elektronicznych (ułatwiających wprawdzie prowadzenie działalności brokerskiej, ale kosztownych), jak również perspektywą wejścia na polski rynek konkurencji brokerskiej w ramach Jednolitego Europejskiego Rynku Ubezpieczeniowego. Powstała konieczność dostosowania się do nowych warunków. Trzeba było zdobywać nowe umiejętności, nową wiedzę, aby sprostać wyzwaniom. Na Pierwszym Kongresie Brokerów (Gdańsk - Sobieszewo 1998), uczestnicy zespołu problemowego, dyskutującego na temat możliwości i warunków stworzenia systemu kształcenia i podnoszenia kwalifikacji brokerów, przyjęli wniosek zasadniczy: za niezbędne uważa się powołanie, przy Zarządzie Stowarzyszenia, Rady Programowej do spraw szkoleń i współpracy z ośrodkami specjalistycznymi, które takie szkolenia prowadzą. Zarząd Stowarzyszenia powołał Radę Programową. Rozpoczęło się wdrażanie Programu Edukacji Ciągłej (PEC), opartego na aktualnych tendencjach organizacji szkoleń w Unii Europejskiej. Odbyły się pierwsze zajęcia (również z udziałem rekomendowanych przez BIPAR zagranicznych ekspertów). Zwrócono uwagę na konieczność rozszerzenia oferty szkoleniowej, wyjście do całego rynku ubezpieczeniowego z propagowaniem edukacji i podnoszenia kwalifikacji jako funkcji nadrzędnej, z preferowaniem szkoleń regionalnych, uwzględniających programy szkoleniowe zakładów ubezpieczeń. Możliwości formuły PEC zostały w ciągu dwóch lat wyczerpane, a jednocześnie, w związku z nowelizacją ustawy (przewidującej podnoszenie kwalifikacji pośredników i kontrolę wyników szkoleń), rozpoczęła się dyskusja na temat projektu rozporządzenia Ministra Finansów w tej sprawie, zakończona przyjęciem przez Departament Instytucji Finansowych MF sugestii, zgłaszanych przez Stowarzyszenie i Izbę Brokerów. W związku z dogodną sytuacją rynkową podjęto rozmowy w sprawie przejęcia prawa własności do znanego, wysoko cenionego, opiniotwórczego kwartalnika "Prawo Asekuracyjne", najpoważniejszego czasopisma branżowego, jako bazy przyszłych działań w sferze edukacji środowiska pośredników. Jednocześnie podjęto decyzję o powołaniu Fundacji "Prawo Ubezpieczeniowe", z założeniem wykorzystywania jej do rozwijania aktywności wydawniczej i szkoleniowej. W ramach działalności wydawniczej Fundacja wydaje (począwszy od nr 2/2005) kwartalnik "Prawo Asekuracyjne", ukazujący się nieprzerwanie od 1994 r., poświęcony problematyce szeroko rozumianego prawa ubezpieczeniowego i działalności ubezpieczeniowej (prenumerata kwartalnika dla członków Stowarzyszenia opłacana jest z budżetu Stowarzyszenia). INTEGRACJA, PROMOCJA ZAWODU, KONGRESY Po spełnieniu wymienionych przez znowelizowaną 8 czerwca 1995 roku ustawę o działalności ubezpieczeniowej wymogów formalnych, po kilkuletniej walce, zakończonej sukcesem, jakim było usunięcie zapisu o 22% VAT dla pośredników, nadszedł czas na pracę nad umocnieniem środowiska brokerów, jako liczących się profesjonalistów, czyli promocji zawodu. Uznano, że integracja całego środowiska ubezpieczeniowego i współpraca z ubezpieczycielami jest jednym z najważniejszych elementów dalszego, prawidłowego rozwoju rynku ubezpieczeniowego w Polsce. Dlatego inicjatywa zorganizowania kongresu brokerów, z udziałem przedstawicieli zakładów ubezpieczeń, została podchwycona i zaakceptowana przez środowisko. Pierwszy Kongres Brokerów odbył się w 1998 roku, w Gdańsku-Sobieszewie. Wzięło w nim udział 300 brokerów oraz około 150 gości, reprezentujących 16 zakładów ubezpieczeń, które przedstawiły swe propozycje marketingowe na stoiskach wystawienniczych. Kongres był pomyślany jako forum dyskusyjne, gdzie można było porozmawiać i wypracować rozwiązania w najważniejszych dla brokerów kwestiach. Sukcesem stało się więc to, że byliśmy (tak licznie), że rozmawialiśmy (dużo i "po męsku", że rozumieliśmy się (mimo tak wielkich różnic), i wreszcie, że mamy wspólne cele i potrafimy wypracować merytorycznie ważne efekty. (dokument Kongresu: "Wnioski z Pracy Zespołów Problemowych"). Dyskusje toczyły się w dziesięciu zespołach problemowych, co stanowiło okazję nie tylko do wymiany pogladów i opinii środowiska. Zgłoszono także około trzydziestu konkretnych rozwiązań, wniosków i kierunków działania Stowarzyszenia: reprezentacja środowiska (prace legislacyjne nad ustawą o pośrednictwie, współpraca z PUNU), OC brokerów (wypracowanie ogólnych warunków ubezpieczenia dla członków Stowarzyszenia), promocja zawodu, etyki zawodowej (przyjęcie Karty Sobieszewskiej i Kodeksu Etyki Zawodowej), organizacja i wymiana informacji (nacisk na wewnętrzną komunikację elektroniczną), podnoszenie poziomu wiedzy zawodowej (system szkoleń). Zgodnie ustalono, że podstawowym celem Stowarzyszenia powinno być podniesienie rangi brokera jako zawodu zaufania publicznego, a podstawowym środkiem działania - stałe doskonalenie kwalifikacji zawodowych. Uznano też, że ze względu na swoje szczególne funkcje integracyjne, szkoleniowe i poznawcze, Zarząd Stowarzyszenia winien co najmniej raz na dwa lata, a jeśli możliwe - to corocznie, organizować spotkania kongresowe. Wynikające z takich spotkań wnioski i postulaty powinny pomagać w rozwiązywaniu bieżących problemów środowiska. II Kongres, który odbył się w 1999 roku w Mikołajkach, pod hasłem: PARTNERSTWO W INTERESIE KLIENTA, zgrupował już 400 brokerów i przedstawicieli 30 zakładów ubezpieczeń. Miał na celu nawiązanie "roboczego" dialogu z ubezpieczycielami, był pierwszą próbą spojrzenia, w jaki sposób brokerzy funkcjonują w relacjach z zakładami ubezpieczeń i co z tego wynika, jak unikać konfliktów lub jak je rozwiązywać. W odczuciu uczestników - spotkanie w Mikołajkach spełniło swe założenia w warstwie merytorycznej, jak zacieśnienie kontaktów z przedstawicielami zakładów ubezpieczeń, uzyskanie informacji o strategii firm, programach szkolenia i nowych produktach, wzajemne zrozumienie potrzeb i uwarunkowań współpracy brokerów z ubezpieczycielami, ale również - co chyba najważniejsze - pozwoliło na uświadomienie sobie ogromu i perspektyw rozwoju rynku ubezpieczeniowego w Polsce, uwarunkowanego m.in. procesem integracyjnym. W Kongresie, oprócz licznych przedstawicieli zakładów ubezpieczeń, wzięli udział honorowi goście: Prezes PUNU - pani Danuta Wałcerz, Prezes PIU - pan Jerzy Wysocki, Rzecznik Ubezpieczonych - pan Stanisław Rogowski, Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Finansów - pan Rafał Zagórny. Tak więc praktycznie Kongres stał się miejscem spotkania całego sektora ubezpieczeń. I ta praktyka była kontynuowana na kolejnych kongresach. Wolny czas był wypełniony imprezami, jak szanty na przystani, rejsy statkiem,"Cygański wieczór" z WARTY (zespół Roma), czy zorganizowany przez Hestię grill i pokaz sztucznych ogni. III Kongres w Mikołajkach (2000) również odbył się pod hasłem: PARTNERSTWO W INTERESIE KLIENTA, z udziałem ponad 500 brokerów i przedstawicieli 42 zakładów (łącznie ponad 1000 uczestników). Było to forum dla rozwiązań praktycznych, bo w trakcie obrad "okrągłego stołu" brokerzy i ubezpieczyciele przyjęli do stosowania ZASADY DOBREJ PRAKTYKI ORAZ WSPÓLPRACY BROKERÓW UBEZPIECZENIOWYCH I ZAKŁADÓW UBEZPIECZEŃ. Jest to swoisty dekalog unormowania zachowań i wzajemnych relacji, przyspieszających budowę zdrowych, opartych na zasadach uczciwej konkurencji, zwyczajów handlowych. Zasady te zostały przyjęte (w październiku 2000 r.) przez Zarząd Polskiej Izby Ubezpieczeń i były rekomendowane do stosowania przez zakłady ubezpieczeń. W grudniu 2000 roku PIU i Stowarzyszenie zorganizowały konferencję prasową na temat: "Podstawowe zasady dobrej praktyki i współpracy zakładów ubezpieczeń z brokerami". Było to zwieńczenie prac, rozpoczętych przez brokerów na Pierwszym Kongresie przyjęciem Kodeksu Etyki i Karty Sobieszewskiej, a w jakiś czas potem przyjęciem, przez Polską Izbę Ubezpieczeń, własnego Kodeksu Etyki. Na III Kongresie brokerzy po raz pierwszy ustanowili nagrody fair play dla zakładów ubezpieczeń, z którymi najlepiej im się współpracuje. W kategorii zakładów majątkowych nagrodę otrzymała TUiR WARTA, natomiast w kategorii "życiówki" - Commercial Union Życie (załącznik: Nagrody fair play na kolejnych kongresach). Ważniejsze imprezy integracyjne to: "Wieczór meksykański" , ballady Krzysztofa Daukszewicza, dyskotekowe występy zespołu Brathanki oraz Perfect. IV Kongres, również w Mikołajkach (2001), odbył się pod hasłem: E-COMMERCE - wirtualna rzeczywistość. Udział wzięło 600 brokerów oraz przedstawiciele 44 zakładów ubezpieczeń i 20 firm współpracujących z rynkiem ubezpieczeniowym (łącznie ponad 1300 uczestników ). Założeniem kongresu było przedstawienie nowych horyzontów oraz możliwości, jakie technologia informatyczna stwarza dla uczestników rynku ubezpieczeń, otwierając nieznane dotąd szanse docierania do klienta i świadczenia mu usług, w wyniku czego można osiągać wyższą efektywność działań oraz redukcję kosztów, tym samym zwiększając elastyczność i skuteczność działań handlowych. Gościem honorowym był Victor Galceran - Przewodniczący Komitetu Zarządzającego BIPAR, który stwierdził m.in.: ... nasze interesy wkroczyły w decydującą fazę. Jak wiadomo, komisje Europejskiego Parlamentu podjęły dyskusję na temat ostatnich sugestii w sprawie przyszłej dyrektywy, dotyczącej pośrednictwa ubezpieczeniowego. Sytuacja nie jest łatwa, biorąc pod uwagę, że jest to problem ustanowienia kryteriów, które zgodnie z zamierzeniami będą nas obowiązywać przez następne kilka lat. I jest oczywiste, że w opinii towarzystw ubezpieczeniowych i w naszej opinii, jako brokerów ubezpieczeniowych, występują różnice dotyczące kryteriów. Ale chciałbym podkreślić, że istnieje niemal całkowity consensus między organizacjami konsumenckimi, które widzą postać brokera jako cenny wkład, jako wartość dodaną, w procesie wyboru produktu przez konsumenta. Z ważniejszych imprez integracyjnych należy wymienić: "Wesele mazurskie" prowadzone przez Krzysztofa Tyńca, występy zespołu BAJM, loty balonem oraz koncert Maryli Rodowicz. V Kongres, Mikołajki (2002), odbywający się pod hasłem: BROKER W UNII EUROPEJSKIEJ, uświetnił jubileusz dziesięciolecia działalności Stowarzyszenia. Z tej okazji wręczano pamiątkowe medale członkom założycielom oraz osobom zasłużonym dla idei umacniania więzi środowiskowych oraz współpracy całego sektora ubezpieczeniowego. Gośćmi honorowymi byli: Harald Krauss, Dyrektor BIPAR oraz Paul Carty, Przewodniczący Komisji BIPAR do spraw Unii Europejskiej. Wykłady i dyskusje były ukierunkowane na najważniejsze dla środowiska sprawy, a mianowicie na parlamentarne prace nad pakietem ustaw ubezpieczeniowych, w tym ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym, w perspektywie wejścia Polski do Unii i sytuacji polskich brokerów na Jednolitym Europejskim Rynku Ubezpieczeniowym. Zwracano uwagę na rozbieżności w polskich projektach ustawy w porównaniu z finalizowaną w Unii dyskusją nad projektem Dyrektywy trzeciej generacji w sprawie pośrednictwa. W trakcie V Kongresu członkowie Stowarzyszenia powołali Polską Izbę Brokerów Ubezpieczeniowych i Reasekuracyjnych, odrębny podmiot, lecz powiązany organizacyjnie i personalnie ze Stowarzyszeniem, zachowujący kapitał dziesięciu lat osiągnięć i wypracowanych tradycji Stowarzyszenia, ale zarazem tworzący instrument, który mógłby, w niektórych ważnych okolicznościach skuteczniej, niż Stowarzyszenie, chronić interesy i realizować cele i potrzeby środowiska, poprzez wykorzystywanie uprawnień, jakie daje ustawa o izbach gospodarczych. Kongres zgromadził rekordową liczbę ponad 1400 uczestników, w tym 600 brokerów. Integracyjne imprezy to: "M jak Miłość, Maj, Mikołajki", przeboje Muńka Staszczyka, loty śmigłowcem GOPR, przejażdżki harleyami czy Kayah z zespołem w dyskotece. VI Kongres (2003) odbył się w Wiśle pod hasłem: WSPÓLNIE DO SUKCESU. Rozmawiano o aktualnej kondycji sektora ubezpieczeniowego oraz zastanawiano się nad rolą i wyzwaniami, jakie przyniesie brokerom i całemu rynkowi ubezpieczeń przystąpienie Polski do Unii Europejskiej. Odbyła się również panelowa dyskusja na temat edukacji ubezpieczeniowej. Coroczny Kongres Brokerów okazał się znakomitym forum do wymiany poglądów o wzajemnych relacjach panujących w środowisku ubezpieczeniowym, funkcjonowaniu rynku ubezpieczeniowego, sukcesach i trudnościach związanych z pracą brokerów. W ciągu ostatniego roku najważniejsze były dyskusje nad pakietem czterech ustaw ubezpieczeniowych, a przede wszystkim nad ustawą o pośrednictwie ubezpieczeniowym. Prof. zw. dr hab. Jerzy Lańcucki, redaktor naczelny "Prawa Asekuracyjnego", wypowiadając się na temat przyjętego przez Sejm pakietu ustaw ubezpieczeniowych stwierdził: Te ustawy będą wymagały wielu dodatkowych przepisów wykonawczych oraz delegacji, ponieważ przyjęte regulacje nie są dostosowane do wymagań obowiązujących w UE. Bazują one na dyrektywach, które są w Unii prawem wstecz. W krajach "piętnastki" zapoczątkowano już prace nad jednolitym rynkiem finansowym. Do końca 2005 roku zostaną wprowadzone dyrektywy: o usługach finansowych, obowiązkach informacyjnych i rachunkowości. Regulacje zawarte w tych dyrektywach będą oddziaływać na polski rynek, a jak na razie nie widać, aby miały one jakikolwiek wpływ na tworzone prawo, dotyczące naszego rynku ubezpieczeniowego. - Trudno w obecnej sytuacji gospodarczej powiedzieć, jaki będzie polski rynek ubezpieczeniowy za 5 czy 10 lat. Jeżeli nasze prawo będzie bardziej restrykcyjne niż unijne, to nie pojawi się nowy kapitał, który zechce wejść do Polski z ofertą ubezpieczeniową - powiedział Jerzy Wysocki, Prezes PIU. - Dobrze się stało, że pakiet ustaw został w ogóle przyjęty. W większości nasze uregulowania są zbieżne z regulacjami obowiązującymi w krajach UE. Wchodząc do Unii jesteśmy skazani na sukces, ale na ten sukces musi złożyć się wspólne działanie wszystkich podmiotów sektora ubezpieczeniowego oraz przychylny stosunek władz. Prof. Stanisław Rogowski, Rzecznik Ubezpieczonych podkreślił, że: przyjęty pakiet ustaw w głównych zarysach przygotowuje polskie prawo do uregulowań obowiązujących w krajach "piętnastki". Z pewnością zapis, dotyczący ciągłej edukacji pośredników ubezpieczeniowych wymusza zajęcie się tym zagadnieniem i powinien mobilizować, nie tylko brokerów, do ustawicznego podnoszenia kwalifikacji, co w warunkach europejskiej konkurencji jest pierwszoplanowym zadaniem. Wyedukowany broker to także lepszy doradca klienta, a o nim powinniśmy ciągle pamiętać, jako że jest on odbiorcą produktów ubezpieczeniowych. Tomasz Mintoft-Czyż, Prezes Stowarzyszenia i Sekretarz Generalny BIPAR dodał, że: BIPAR kładzie szczególny nacisk na ustawiczne, czy jak kto woli - ciągłe doskonalenie umiejętności pośredników ubezpieczeniowych. Wszechstronne kwalifikacje będą niezbędne na obowiązującym, od 2005 roku, jednolitym rynku finansowym. Czas pokaże, jakie znaczenie będzie miało dla nas otwarcie granic, gdy chodzi o pośrednictwo ubezpieczeniowe. Nasi koledzy z BIPAR, jak i my uważamy, że nie zdarzy się nic, co zagroziłoby naszej egzystencji. Będzie to wyzwanie, które powinno zmobilizować brokerów do doskonalenia umiejętności zawodowych, aby polscy pośrednicy mogli sprostać warunkom europejskiej konkurencji. W Kongresie uczestniczyło 1320 osób, w tym 620 brokerów. Imprezy integracyjne to: Kabaret "Truteń" , "Tercet czyli kwartet", duet Kukiz & Borysewicz oraz Golec uOrkiestra. VII Kongres (2004) odbył się ponownie w Mikołajkach, określanych powszechnie jako lokalizacja znana i lubiana, najbardziej sprzyjająca programowym dyskusjom oraz ułatwiająca szeroko pojętą integrację całego sektora ubezpieczeń (duża przestrzeń, otwarte tereny, mikroklimat, jezioro, no i brak problemów parkingowych). Prezes Mintoft-Czyż, otwierając VII Kongres powiedział: ... świadomi wagi stojących przed polskimi brokerami wyzwań, za hasło tegorocznego kongresu obraliśmy: BROKER JAKO PRZEDSIĘBIORCA. Hasło to oddaje bardzo praktyczny i rzeczowy charakter działań, których potrzebę dostrzegamy, aby odnieść sukces na naszym własnym rynku - stanowiącym fragment ogromnego rynku usług ubezpieczeniowych na jednolitym rynku Europy. Musimy znać nie tylko zagadnienia merytoryczne, związane z techniką ubezpieczeń i rynkiem, ale także musimy nauczyć się technik pracy gwarantujących bezpieczeństwo finansowe, zarówno klientom, jak i nam samym. To właśnie w tej sferze nastąpią najgłębsze zmiany, wywołane otwarciem rynku na prądy i zjawiska u nas nowe, a na dojrzałych rynkach Europy obecne od dawna. Zarówno to otwarcie, jak i zmiany w prawie spowodują szybki wzrost świadomości i oczekiwań klientów wobec pośredników i zakładów ubezpieczeń .... Z hasła Kongresu wynikała tematyka "Dnia Brokera", wypełnionego zajęciami seminaryjnymi, obejmującymi problemy: Polski broker na rynku UE (w ujęciu ekonomicznym); zmiany legislacyjne, przystosowujące do wymogów Dyrektywy (IMD); obowiązki podatkowe brokera (VAT); wymogi formalnoadministracyjne (ustawa o ochronie danych); czy service excellence, akcentujący stosowanie wymogów procedury brokerskiej. Program zajęć "Dnia Brokera" został pozytywnie przyjęty ze względu na praktyczne i "warsztatowe" ujęcia, a zwłaszcza na aktualność problematyki, pogłębiającej profesjonalizm środowiska i rysującej perspektywę trudnej niewątpliwie adaptacji do nowych, unijnych warunków. Gościem honorowym Kongresu był Nic de Maesschalck, Dyrektor Światowej Federacji Pośredników Ubezpieczeniowych (WFII) i jednocześnie Wicedyrektor BIPAR. W czasie swego wystąpienia stwierdził : ... jeśli miałbym scharakteryzować główną rolę, którą spełniamy, jest to promowanie optymalnego środowiska regulacyjnego. Nasze zadanie polega właśnie na tym, by tworzyć jak najlepsze ramy działalności, a resztę, a więc samo funkcjonowanie, sam biznes, pozostawiamy Państwu. Dzisiaj mamy taką sytuację, że każdy zapis w systemie regulacyjnym, który wiąże się z działalnością ubezpieczeniową, czy z pośrednictwem ubezpieczeniowym, wynika z pewnej interakcji. A jest to interakcja na poziomie krajowym, europejskim i międzynarodowym. To jest właśnie sytuacja typowa dla dzisiejszej rzeczywistości. Zgodnie z dotychczasową praktyką "Dzień Ubezpieczyciela" pozostał do dyspozycji zakładów ubezpieczeń, na prezentacje i panelowe spotkania z brokerami. Wieczorne imprezy integracyjne to: dyskotekowe 10-lecie TRYG Polska, kabaret "Koń Polski", kapela "Fire & Water" . W Kongresie wzięło udział 1344 uczestników, w tym 614 brokerów. VIII Kongres (2005) w Mikołajkach odbywał się pod hasłem: PROFESJONALIZM DLA KLIENTA. Tomasz Mintoft-Czyż dokonał oficjalnego otwarcia: Upłynął pierwszy rok członkostwa Polski w Unii Europejskiej. Trudny, wypełniony obok zwykłych zadań troską o przyszłość naszej profesji w obliczu częstych przejawów ignorancji w sprawach reguł funkcjonowania rynku ubezpieczeń i roli, jaką odgrywają brokerzy w rozwoju ubezpieczeń i w służbie klientom. W ostatniej fazie prac ustawodawczych, mających na celu dostosowanie polskiego prawa do prawa Wspólnoty, wielokrotnie otarliśmy się o rozwiązania zagrażające dalszej niezależnej egzystencji wielu firm brokerskich... Hasło Kongresu miało odbicie w spotkaniach pierwszego dnia, w całości dotyczących zagadnień praktycznych, mogących mieć wpływ na budowę zaufania i prestiżu zawodu brokera, co wyraźnie zostało zaakcentowane tematyką prelekcji: ewolucja funkcji brokera, procedury risk management, odpowiedzialność brokera wobec klienta, profesjonalizm brokera w skali globalnej, i na zakończenie - wystąpienie himalaisty Krzysztofa Wielickiego na temat "Każdy ma swój Mount Everest". W związku z sytuacją na światowych rynkach, w dyskusjach kongresowych pojawiał się problem "konfliktu interesów", stanowiący część większego problemu, jakim jest zagadnienie transparentności. Ocenia się, że brak przejrzystości w sektorze usług finansowych jest dziś kluczowym problemem branży ubezpieczeniowej, w tym także pośrednictwa. Właściwe zrozumienie istoty problemu i wypracowanie metod zarządzania sytuacjami rodzącymi konflikt interesów (lub stwarzającymi pozory jego występowania) stało się głównym zadaniem i treścią działań brokerskich organizacji zawodowych. Edycja nagrody fair play roku 2005 oparta została na odmiennych, niż dotychczasowe, założeniach. Zamiast pytania: Które z towarzystw ubezpieczeń stosuje się w najwyższym stopniu do zasad, przyjętych na III Kongresie? - postawiono brokerom szereg szczegółowych pytań, dotyczących poziomu usług, świadczonych na ich rzecz przez towarzystwa: szybkość wystawienia polisy, czas odpowiedzi na zapytania ofertowe, postawa personelu towarzystwa, poziom wsparcia udzielanego brokerom, obsługa szkód, czytelność ogólnych warunków ubezpieczeń, kompetencje personelu towarzystwa, etc. Zamierzonym, podstawowym efektem badania było dostarczenie zarządom towarzystw praktycznej wiedzy o pracy ich personelu w opinii brokerów, mających z nimi codzienny kontakt, oraz o czynnikach mających wpływ na preferencje, stosowane w pracy brokerów. Dodatkowym celem było stworzenie, opartej na jednolitych standardach płaszczyzny, dla porównania własnej oferty towarzystwa z jakością usług, świadczonych przez konkurentów. Wieczorne imprezy integracyjne były zdominowane jubileuszowymi obchodami 85-lecia WARTY, 10-lecia WARTY-VITA, z talk-show Marcina Dańca, artystami Studia BUFFO oraz pokazem sztucznych ogni. Przy okazji świętowano również 15- lecie przywrócenia profesji brokerów na polskim rynku. W Kongresie uczestniczyło 1200 osób, w tym 480 brokerów (w wyniku twardych reguł, narzuconych wymogami OC zawodowej brokerów oraz zachodzącym procesem "koncentracji kapitału", liczba brokerów posiadających licencje PUNU zmniejszyła się w ostatnim półroczu, z ponad 1200 do 950 brokerów figurujących w rejestrze). IX Kongres (2006) w Mikołajkach odbywał się pod hasłem: WIEDZA - ŹRÓDLEM SUKCESU. - Wysoko doceniamy dorobek Stowarzyszenia w ciągu ostatnich lat - stwierdził Jacek Kliszcz, Prezes Zarządu Stowarzyszenia, otwierając Kongres. - Nie wszyscy, którzy odcisnęli się na historii Stowarzyszenia są z nami. Ale dziękujemy im za stworzenie podwalin rozwoju. (chodziło o zmarłego w 1997 roku Leona Kozickiego oraz nieobecnego, długoletniego prezesa Tomasza Mintoft-Czyża). - Jednak historia nie może determinować dyskusji o rozwoju. Celem powinna być przyszłość. Z hasła Kongresu wynikała formuła, większość czasu poświęcono na wykłady i warsztaty o tematyce szkoleniowej. Programowe tematy to: Aktualne trendy w legislacji ubezpieczeniowej, Znaczenie wiedzy dla rozwoju rynku ubezpieczeń, Oczekiwania środowiska brokerskiego wobec ubezpieczycieli, Ryzyka przyszłości i ich wpływ na ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w Europie i USA, Polityka ubezpieczeniowa w Polsce - teoria i praktyka. Toczyła się dyskusja, czy Kongres jest imprezą integrującą całe środowisko ubezpieczeniowe. Oto fragmenty wypowiedzi prasowych: ...Co Kongres daje samym brokerom? Zdania są podzielone. Niektórzy twierdzą, że poza możliwością miłego spędzenia czasu w otoczeniu mazurskich jezior, to właściwie nic. Inni zaś uważają, że Kongres daje im świetną możliwość kontaktu z kolegami brokerami, z pracownikami zakładów ubezpieczeń oraz autorytetami naukowymi w tej dziedzinie, co ma dla nich wielkie znaczenie. Kongres ma również inny sens i to głęboki - jest imprezą integrującą całe środowisko ubezpieczeniowe. Komu jednak taka integracja jest w ogóle potrzebna? W wielu przypadkach pracownicy zakładów ubezpieczeń wywodzą się ze środowiska brokerskiego i odwrotnie - wielu brokerów rozpoczynało przygodę z ubezpieczeniami od pracy w zakładzie ubezpieczeń. Nie sposób więc nie zauważyć, że jest wiele wzajemnej sympatii, wspólnych spraw oraz nieformalnych kontaktów. Obserwacja tego zjawiska na Kongresie pozwala wierzyć, że "jakieś" środowisko ubezpieczeniowe w naszym kraju jednak jest, że "jakieś" formy jego samorządności są możliwe i że "jakiś" głos tego środowiska może ochroni nasz ubezpieczeniowy "grajdoł" od ignorancji polityków, nieudolności ustawodawcy czy nieczystych interesów grup nacisku. Cokolwiek by więc powiedzieć faktem jest, że brak Kongresu byłby niestety krokiem do tyłu. Może i te kroki do przodu za wielkie nie są, ale... w dobrym towarzystwie droga się nie dłuży .... W Kongresie wzięło udział 1100 osób, w tym 460 brokerów. WSPÓLPRACA MIĘDZYNARODOWA Wiosną 1992 roku grupa inicjatywna, powołana przez Zarząd Stowarzyszenia, nawiązała kontakt z BIPAR (Bureau International des Producteurs d'Assurances et de Reassurances) - Europejską Federacją Pośredników Ubezpieczeniowych (brokerów i agentów), grupującą blisko 50 organizacji z 30 krajów, w tym wszystkich krajów Unii Europejskiej, z siedzibą w Brukseli. W czasie dorocznego Walnego Zgromadzenia BIPAR w Oporto (Portugalia) w październiku 1992 roku, jako pierwsze stowarzyszenie brokerów z krajów Europy Centralnej i Wschodniej, Stowarzyszenie Polskich Brokerów Ubezpieczeniowych i Reasekuracyjnych zostało przyjęte w poczet członków Federacji. W końcu października 1992 roku, na nasze zaproszenie, złożyli wizytę w Polsce: Sir Tom Brittan, Prezes BIPAR oraz Harald Krauss, Dyrektor Generalny. Podczas spotkania z przedstawicielami Stowarzyszenia omówiono sytuację na tworzącym się polskim rynku ubezpieczeniowym, w szczególności brokerskim, przedstawiono nasze zamierzenia i potrzeby, ustalono formy współpracy. Obiecano nam wszechstronną pomoc w dostępie do informacji o rynkach zachodnich, systemie organizacji, prawodawstwie oraz przesyłanie materiałów szkoleniowych. Rozwinęła się aktywna współpraca, z której korzystały obie strony, nie byliśmy jedynie klientami. Korzystaliśmy z pełnego dostępu do materiałów informacyjnych, a jednocześnie byliśmy traktowani jako rodzaj "pola doświadczalnego". BIPAR zdawał sobie sprawę, że wyłaniające się rynki ubezpieczeniowe Europy Centralnej i Wschodniej to ogromny rynek konsumentów. Aby uniknąć chaosu, należało wypracować formuły współpracy, pozwalające na metodyczne wprowadzanie zasad legislacyjnych i organizacyjnych, dotychczas na tych rynkach nieznanych. Po zebraniu wstępnych doświadczeń, w 1995 roku powołana została BIPAR TASK FORCE - grupa robocza do współpracy z rynkami Europy Centralnej i Wschodniej, której celem było udzielanie pomocy w przekształcaniu rynku ubezpieczeniowego, a w perspektywie - przystąpienia tych krajów do Unii Europejskiej. Tom Brittan tak uzasadniał ideę powołania TASK FORCE: ... pośrednicy na wyłaniających się rynkach ubezpieczeniowych w Europie Wschodniej, w zderzeniu z nieznanymi i często złożonymi problemami, coraz częściej spoglądają w naszym kierunku z prośbą o pomoc. I podczas, gdy jestem absolutnie przekonany, że udzielanie im pomocy jest całkowicie zgodne z racją bytu BIPAR oraz międzynarodowym powołaniem - to nasze własne interesy wzmacniają naszą chęć aktywnego włączenia się. Bo jest sprawą życiową zapobieganie narastającym sytuacjom, które mogą prowadzić do negatywnych skutków w tych nowych gospodarkach, ponieważ takie (negatywne) doświadczenia mogłyby rozprzestrzenić się i oddziaływać na nas, na naszych własnych rynkach.... Znowelizowana w 1995 r. ustawa o działalności ubezpieczeniowej wprowadziła obowiązek zdawania egzaminu przez brokerów, posiadających już zezwolenia. Korzystając z międzynarodowych wzorów, jakim była uchwała BIPAR z 1992 roku "Minimalny poziom zawodowej wiedzy i umiejętności", opracowano projekt ZAKRESU TEMATÓW do egzaminu i przedstawiono go przekształcającym się organom nadzoru (powołanie PUNU). Praktycznie polscy brokerzy zdawali egzaminy niemal w takim samym zakresie, jak ich koledzy w Unii. Narastała potrzeba określenia wewnętrznych zasad postępowania środowiska oraz uregulowania wzajemnych relacji brokerów w stosunku do siebie, do klientów i do ubezpieczycieli. Wysunięto koncepcję stworzenia Kodeksu Etyki Zawodowej Brokera. Jako bazę dyskusji wykorzystano dokument BIPAR : "Code of Professional Conduct" rekomendację rozsyłaną do wszystkich organizacji członkowskich, określającą minimalny zakres uniwersalnych zasad, do ewentualnego wykorzystania, z uwzględnieniem lokalnych warunków. Stowarzyszenie aktywnie uczestniczyło w pracach BIPAR, biorąc udział w konsultacjach i toczących się dyskusjach na temat m.in. projektu dyrektywy trzeciej generacji w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego, promocji zawodu brokera, problematyki socjalnej środowiska, zmian w statucie, współpracy z gospodarczymi organizacjami pozarządowymi, powołania Światowej Federacji Pośredników czy formuły współpracy z krajowymi legislatorami w celu oddziaływania na prawidłowy rozwój i harmonizację rynku ubezpieczeń. Zimowa konferencja BIPAR w Warszawie Zgromadzenia członków BIPAR odbywają się dwa razy w roku w miastach, gdzie znajdują się siedziby stowarzyszonych organizacji. Po raz pierwszy w historii BIPAR spotkanie takie miało miejsce w kraju z naszego rejonu Europy. Stowarzyszenie miało zaszczyt, w dniach 27 luty - 1 marca 2002 roku, gościć w Warszawie ponad 70 delegatów i członków Komitetu Zarządzającego BIPAR, występując jako organizator i gospodarz zimowej konferencji. Obok przewidzianych statutem spotkań delegatów i komisji zadaniowych (Komisji Brokerów, Komisji Agentów, Komitetu Zarządzającego i Komitetu Sterującego) odbyło się też ważne - z punktu widzenia przedstawicieli brokerów z Europy Środkowej i Wschodniej - posiedzenie "okrągłego stołu", którego głównym zadaniem było rozpatrzenie sytuacji prawnej i faktycznej pośredników naszego regionu, przedstawionej na szerokim tle rynków gospodarczych i ubezpieczeniowych. Szczególną uwagę poświęcono wpływowi zamachu terrorystycznego z 11 września 2001 roku w USA na sytuację rynkową, reakcji zakładów ubezpieczeń na postawę rynków reasekuracyjnych oraz praktycznym aspektom działania pośredników w naszym regionie. Uczestnicy dyskusji poświęcili też czas sprawom relacjonowanym przez delegatów z Portugalii i Danii, gdzie pojawiły się niepokojące sygnały o działaniach zakładów ubezpieczeń o charakterze kartelowym (Portugalia) bądź o regulacjach prawnych dyskryminujących pośredników w sytuacjach dotyczących zamówień publicznych (zaraza skandynawska). BIPAR podjął energiczne kroki zmierzające do zaniechania działań godzących w zasady gospodarki rynkowej i do zmiany regulacji prawnych przez odnośne organa i podmioty tam, gdzie są one niezgodne z zasadami funkcjonowania wolnego rynku i ograniczają swobodną konkurencję. PARTNERS OF INTERMEDIARIES (POI) 1 marca 2002 roku, równolegle z zimową sesją Federacji BIPAR w Warszawie, zebrani przedstawiciele europejskich organizacji pośredników ubezpieczeniowych uchwalili powołanie do życia nowej organizacji pod nazwą Partnerstwo w Pośrednictwie (Partners of Intermediaries - POI). - Nową federację zakłada się w celu niesienia pomocy pośrednikom ubezpieczeniowym, członkom naszych organizacji krajowych, w rozumieniu realiów Jednolitego Rynku Pośrednictwa Ubezpieczeniowego. Przyjęcie Dyrektywy europejskiej, tworzącej Jednolity Rynek dla pośrednictwa ubezpieczeniowego jest nieuchronne - powiedział Gerard Lebegue, Prezes BIPAR. - Wszystkie stowarzyszenia krajowe oraz BIPAR prowadziły przez ostatnie kilka lat intensywną kampanię na rzecz Dyrektywy i obecnie, kiedy zbliża się moment jej przyjęcia, musimy wziąć na siebie odpowiedzialność wobec naszych członków i stworzyć warunki, aby pośrednicy mogli podjąć pracę na tym Jednolitym Rynku. - Głęboko wierzymy, że spiesząc z pomocą pośrednikom, w rozumieniu idei Jednolitego Rynku, oferujemy również cenną usługę klientom, którzy dzięki temu uzyskają dostęp do bogatszego wyboru produktów dostępnych na rynku europejskim - dodał Victor Galceran, pierwszy Prezes POI. Federacja POI uznała za swe główne zadanie problemy edukacji, rozumiane jako wspólne przestudiowanie zagadnień o charakterze ogólnym i szczegółowym, odnoszących się do sektora usług ubezpieczeniowych i finansowych na obszarze europejskim, uruchomienie wymiany informacji pomiędzy jej członkami i organizacjami członkowskimi oraz rozwój i promocja współpracy między członkami na płaszczyźnie europejskiej. POI, BIPAR i zrzeszone w nich stowarzyszenia krajowe będą ściśle współpracowały nad rozwojem projektu. BIPAR będzie kontynuował swoją rolę Federacji Europejskiej broniącej naszych interesów wobec różnych instytucji europejskich. POI zajmie się gromadzeniem dokumentacji i przekształcaniem jej w praktyczną informację do użytku pośredników. W ciągu kilku miesięcy powstała obszerna biblioteka internetowa POI, z której mogą korzystać brokerzy z organizacji członkowskich BIPAR. POZYCJA BROKERÓW i ZAGROŻENIA Zarzuty prokuratora Eliota Spitzera pod adresem czołowej firmy brokerskiej świata odbiły się nie tylko w sferze reputacji brokerów i w sferze funkcjonowania rynków ubezpieczeń, ale sięgają regulacji prawnych, normujących rynek. Po publikacji oskarżeń Komisja Europejska skierowała pisemne zapytanie do rządów państw członkowskich Unii, prosząc o informację, czy w krajach Wspólnoty zachodzą zjawiska porównywalne do sprawy amerykańskiej. Kolejnym krokiem była decyzja Komisji Europejskiej, aby Dyrektoriat do spraw Konkurencji (European Commission, DG Competition - Greffe Antitrust) przeprowadził dochodzenie w sektorze ubezpieczeń (zakłady ubezpieczeń, reasekuracji, pośrednicy ubezpieczeniowi oraz współpracujące organizacje komercyjne) na temat możliwych porozumień kartelowych między ubezpieczycielami, warunków ubezpieczenia prezentowanych konsumentom, terminowości wypłat odszkodowań, transparentności, kanałów dystrybucji i ich wynagradzania itp. Dyrektoriat rozesłał w listopadzie 2005 roku do wybranych zakładów ubezpieczeń, instytucji ubezpieczeniowych oraz brokerów w całej Unii obszerny kwestionariusz (m.in. odpowiedzi udzieliło Stowarzyszenie Brokerów oraz dziesięciu, wybranych losowo, polskich brokerów). Prace nad zebranym materiałem trwały ponad rok i w styczniu 2007 roku opublikowano wstępny raport - 164 strony (Interim Report on the Business Insurance Sector Inquiry), omawiający takie płaszczyzny, jak: finansowe aspekty działania sektora ubezpieczeń, zawierane kontrakty, reasekuracja, struktura, działania i wynagrodzenia kanałów dystrybucji, współpraca między ubezpieczycielami oraz wnioski. Od stycznia br. BIPAR organizuje konsultacje z organizacjami członkowskimi, trwa dyskusja nad niektórymi sformułowaniami raportu, dotyczącymi bezpośrednio pośredników, zwłaszcza tematów transparentności i formuły wynagradzania brokerów. BIPAR nawiązuje do przyjętych w 2003 roku następujących czterech zasad, dotyczących wynagrodzeń pośredników ubezpieczeniowych: 1. Każdy pośrednik ubezpieczeniowy jest uprawniony do godziwego wynagrodzenia za świadczone przez siebie usługi. 2. Wynagrodzenie pośrednika jest materią zastrzeżoną dla stron. 3. Określanie w przepisach lub w porozumieniach branżowych ubezpieczycieli stawek lub reguł wynagradzania pośredników uznane jest przez BIPAR za poważne naruszenie zasad funkcjonowania wolnego rynku i byłoby dokonane z naruszeniem międzynarodowej praktyki i zwyczaju. 4. Pośrednicy mogą negocjować z klientami wynagrodzenie (fee), które może być w uzupełnieniu, zamiast, lub w połączeniu z wynagrodzeniem prowizyjnym. W takich przypadkach klienci winni być odpowiednio poinformowani. Trwająca dyskusja nad wnioskami raportu będzie się wpisywać w problematykę tworzenia jednolitego rynku finansowego Unii. Ale trzeba sobie zdawać sprawę z siły oddziaływania i chwytliwych haseł prokonsumenckiego lobby. Końcowy raport zapowiadany jest jeszcze w bieżącym roku. Co nam przyniesie ? Pierwsze piętnastolecie działalności Stowarzyszenia Brokerów upłynęło pod znakiem rozwoju i burzliwych przekształceń. Były okresy pokazujące jednomyślność i determinację środowiska, były też porażki i brak akceptacji naszych postulatów przez prawodawców. Były istotne osiągnięcia, ale nie ominęły nas również błędy. Istniały i będą istnieć wewnętrzne konflikty, bo wszyscy jesteśmy dla siebie konkurencją. Co nie wyklucza ścisłej współpracy we własnym, dobrze pojętym interesie, a przede wszystkim w interesie klientów. Przeszliśmy wspólnie długą drogę. Zamykamy jubileuszem wielki okres aktywności Stowarzyszenia, ale to jeszcze nie czas spoczynku, bo proces przekształceń ciągle trwa. A jakie wyzwania szykuje nam przyszłość? Zarząd Załącznik KOMITET ZALOŻYCIELSKI "Stowarzyszenia Brokerów Polskich" (1992): 1. Ryszard Bociong - SEDGWICK 2. Leon Kozicki - POLBROKERS 3. Ryszard Micyk - CISCO CZLONKOWIE - ZALOŻYCIELE STOWARZYSZENIA 1. Ryszard Micyk - CISCO 2. Anna Zakrzewska - CISCO 3. Andrzej Kowalczyk - CISCO 4. Jacek Cichy - CISCO 5. Jacek Dylak - CISCO 6. Teresa Pająk - CISCO 7. Ryszard Bociong - SEDGWICK 8. Tim Beauchamp - PWS 9. Barbara Witkowska - PWS
15. Piotr Graduszyński - POLBROKERS 16. Ryszard Owczarek - INTER BROKER 17. Beata Lipińska - INTER BROKER 18. Bogusław Skuza - MARSH & McLENNAN 19. Andrew Vigar - MARSH & McLENNAN 20. Wojciech Woźnica - MARSH & McLENNAN 21. Zenon Zalega - BIURO BROKERSKIE NAGRODY fair play przydzielane przez brokerów od III Kongresu Brokerów w Mikołajkach (2000) III Kongres (2000) TUiR WARTA Commercial Union Życie IV Kongres (2001) TUiR WARTA Gerling Polska Życie V Kongres (2002) TUiR WARTA Gerling Polska Życie VI Kongres (2003) TUiR WARTA Stu Ergo HESTIA Życie VII Kongres (2004) TUiR WARTA Commercial Union Życie VIII Kongres (2005) Commercial Union TUO Gerling Polska Życie IX Kongres (2006) Stu Ergo HESTIA TU Gerling Polska - Życie X Kongres (2007) STU Ergo HESTIA S.A. COMMERCIAL UNION Polska TU na Życie S.A.
| | ||||||||||||||||
