Agnieszka Fajks
"GAZETA UBEZPIECZENIOWA"
marzec 2002

JAK DZIAŁA LLOYD'S of LONDON

KONFLIKT INTERESÓW

Pomimo faktu, iż można tu uplasować prawie każde ryzyko, Lloyd's of London, a w szczególności sposób plasowania ryzyk przy Lime Street, może wydawać się dość przestarzały. Nadal najbardziej popularną formą uzyskania oferty jest osobiste przedstawienie ryzyka rzeszy underwriterów, w nadziei na znalezienie syndykatów, gotowych przyjąć odpowiednie jego części.

Taki system jest jednak czasochłonny, oraz stosunkowo drogi. Oczywiście istnieją inne, alternatywne metody uzyskania oferty, jak np. przesłanie zapytania ofertowego drogą elektroniczną, korzystając ze specjalnego systemu komputerowego o nazwie Electronic Placing Support (EPS), lecz pomimo faktu, iż wprowadzenie takiego rozwiązania wydawać by się mogło dużym ułatwieniem, w rzeczywistości znikomy procent brokerów Lloyd'sa korzysta z EPS. Poza faktem, iż EPS nie jest szczególnie rozpowszechniony wśród brokerów, underwriterzy syndykatów Lloyd'sa również wydają się preferować bezpośrednie kontakty z brokerem.

Lloyd's jest samoregulującym się rynkiem, co oznacza, iż wszelkie regulacje, dotyczące jego działania i bezpieczeństwa obrotu ustanawiane są przez Radę Lloyd'sa.

Niemniej od wczesnych początków Lloyd'sa underwriterzy dążyli do obniżki kosztów, związanych z akceptacją dużej ilości podobnych, pojedynczych ryzyk, stosując tzw. binding authorities - delegowanie uprawnień underwritera w zakresie akceptacji ryzyk na osobę trzecią, zwaną coverholderem. Coverholder może również posiadać uprawnienia do wystawiania certyfikatów ubezpieczenia w imieniu underwritera.

Oczywiście podobne uprawnienia posiada w Polsce każdy agent ubezpieczeniowy, który zawiera umowy ubezpieczenia w imieniu i na rzecz zakładu ubezpieczeń. Jednakże w przypadku Lloyd'sa coverholderem może być również broker ubezpieczeniowy. Takie rozwiązanie wprowadzone przez Lloyd'sa zostało później zaakceptowane przez angielskie towarzystwa ubezpieczeniowe i jest obecnie powszechnie stosowane.

W odróżnieniu od tradycyjnych zakładów ubezpieczeń Lloyd's, który przez swoją strukturę bardziej przypomina giełdę ubezpieczeniową niż zakład ubezpieczeń, posiada jedną siedzibę (pomijam tutaj Agencje Lloyd'sa, które zajmują się głównie przeprowadzaniem oględzin i szacowaniem szkód w ubezpieczeniach morskich), tak więc delegowanie uprawnień w zakresie akceptacji ryzyk pozwala, poza ograniczeniem kosztów, dotrzeć do innych rynków bez konieczności otwierania biur. Poza tym, dostęp do rynku posiadają tylko tzw. brokerzy Lloyd'sa, którzy muszą spełniać szereg dość restrykcyjnych, finansowych warunków. Wprowadzenie binding authorities ułatwiło dostęp do rynku pośrednikom ubezpieczeniowym z całej Anglii.

Terminem pojemność akceptacyjna określa się maksymalną ilość składki ubezpieczeniowej, którą dany syndykat może przyjąć w danym roku obrachunkowym

Warunki binding authorities mogą być swobodnie określone przez strony, lecz nie mogą stać w sprzeczności z wewnętrznymi regulacjami Lloyd'sa. Ponadto każdy coverholder musi zostać zaakceptowany przez Lloyd'sa, a każda umowa musi zostać zarejestrowana.

Coverholderzy podlegają również corocznej weryfikacji, w celu zapewnienia utrzymania wysokich standardów oraz bezpieczeństwa obrotu.

Pomimo faktu, iż sama konstrukcja umowy binding authority deleguje uprawnienia, dotyczące przyjmowania ryzyk w ograniczonym zakresie, możemy wyróżnić dwa podstawowe rodzaje umów : nieograniczone (unlimited binding authority), oraz ograniczone (limited binding authority). Nieograniczona binding authority sprowadza się do upoważnienia brokera lub pośrednika ubezpieczeniowego do kwotowania i akceptowania ryzyk w imieniu underwritera, oraz do wystawiania certyfikatów ubezpieczeniowych lub innych dokumentów, takich jak aneksy lub dodatki do umowy ubezpieczenia.

W ramach takiej umowy coverholder może również zostać upoważniony do rozpatrywania szkód i przeprowadzania procesu szkodowego w imieniu underwritera. Kwotacja danego ryzyka odbywa się najczęściej na podstawie tabeli stawek lub widełek, określonych przez underwritera, oraz dotyczy wyszczególnionych grup ubezpieczeń i rodzajów ryzyk. Najlepszym przykładem może tutaj być porozumienie między underwriterem a brokerem, dotyczące obsługi dużej floty, gdzie broker posiada uprawnienia przyjmowania do ubezpieczenia, w imieniu underwritera, pojazdów po określonych stawkach, oraz wystawiania i podpisywania dokumentów ubezpieczeniowych.

Mianem Underwriting Members określa się osoby fizyczne lub prawne, wnoszące kapitał do syndykatów Lloyd'sa. Underwriting members dzielą się na Names (osoby fizyczne, charakteryzujące się nieograniczoną odpowiedzialnością za zobowiązania wynikające z zawartych przez ich syndykat, lub syndykaty ubezpieczeń), oraz Corporate Members (osoby prawne, charakteryzujące się ograniczoną odpowiedzialnością).

Ograniczona binding authority polega natomiast na wystawianiu samej dokumentacji ubezpieczeniowej przez coverholdera, potwierdzającej przyjęcie ryzyka do ubezpieczenia po wcześniejszym jego skwotowaniu i zaakceptowaniu przez underwritera.





* * *


Agnieszka Fajks
Holman Reinsurance Consultants Ltd.