MINIMALNY POZIOM ZAWODOWEJ WIEDZY I UMIEJĘTNOŚCI

(art.4 par.2)

A. UWAGI WSTĘPNE

  1. We wszystkich krajach członkowskich Europejskiej Wspólnoty powinno istnieć minimum programu szkolenia dla każdego podmiotu, podejmującego działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego, jak to zostało określone w art. 2 par. 1 Dyrektywy 77/92/EEC. Taki program powinien określać minimum wiedzy zawodowej i umiejętności tych, którzy chcą prowadzić działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego.
  2. Program ten nie powinien dotyczyć pracowników towarzystw ubezpieczeniowych. Jednak w celu zagwarantowania niezbędnej ochrony konsumentom ubezpieczeń wskazane jest, aby ta kategoria pracowników przeszła określony program szkolenia, oferujący podobny poziom kwalifikacji.
  3. Program nie wymaga zróżnicowania poziomów szkolenia dla agentów i brokerów ubezpieczeniowych.
  4. Chociaż program powinien dotyczyć jedynie wiedzy zawodowej, zaleca się, aby poziom wiedzy ogólnej był określony na poziomie wykształcenia szkolnego do lat 16 i dwóch lat praktyki, albo wykształcenia do lat 18 (jako wymóg minimalny).
  5. Zaleca się, aby program szkolenia był oparty na przeciętnym czasie nauki 300 godzin, w okresie maksymalnie 18 miesięcy.
  6. Na zakończenie kursu powinien odbyć się obowiązkowy, przedmiotowy egzamin.
  7. W chwili wejścia w życie nowych uregulowań prawnych praktycy, zaangażowani w działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego, powinni uzyskać zgodę na kontynuację praktyki, jeżeli są w stanie zademonstrować kompetentnym organom, że posiadają wymaganą wiedzę i umiejętności. Nakładając taki wymóg kraje członkowskie winny wziąć pod uwagę: ˇ zawodowe doświadczenie pośrednika, ˇ wysokość obrotów w poprzednich latach, ˇ fakt, że (pośrednik) był już zarejestrowany lub, że zdał egzamin,
  8. Stały Komitet BIPAR do spraw Szkolenia przedłożył następujące propozycje minimalnego zakresu szkolenia, do zastosowania jako minimum wymagań we Wspólnocie. Oczywiście nic nie może przeszkodzić krajom członkowskim czy stowarzyszeniom zawodowym w ustaleniu wyższych standardów dla wszystkich, lub dla poszczególnych kategorii krajowych praktyków. Program jest przeznaczony dla szkolenia pośredników ubezpieczeń ogólnych i powinien podnosić kwalifikacje zarówno dla ubezpieczeń life jak i non-life. W krajach, gdzie usługi finansowe i ubezpieczenia ogólne są regulowane oddzielnie, jako opcja może zaistnieć potrzeba oddzielnego programu dla pośredników ubezpieczeń life, celem zdobycia kwalifikacji jedynie w działalności life/finanse. Przedstawiony poniżej program powinien więc być dostosowany do szczególnej sytuacji takich pośredników, ich szkolenie powinno być ograniczone do podstawowych elementów, określających generalne zasady ubezpieczeń i do szczegółowych aspektów ubezpieczeń na życie. Oczywiste jest, że nie będą mogli zawierać ubezpieczeń non-life.

B. PROGRAM

  1. Obowiązki pośrednika, włączając:
    • odpowiedzialność wobec ubezpieczających się,
    • odpowiedzialność wobec ubezpieczyciela,
    • ogólne warunki dostępu i wykonywania zawodu oraz kontrola zawodowa,
    • kodeks etyczny.
    • Rodzaj ryzyka i niepewności, włączając:
    • identyfikacja ryzyka,
    • obniżanie ryzyka,
    • wycenę ryzyka (kwotowanie),
    • risk management.
  2. Miejsce ubezpieczeń w gospodarce.
  3. Funkcje ubezpieczeń, włączając:
    • ubezpieczenia jako mechanizm transferu ryzyka,
    • rola samoubezpieczenia.
  4. Struktura rynku ubezpieczeniowego i główne typy organizacji, włączając:
    • ubezpieczyciele: charakterystyki nowoczesnych towarzystw ubezpieczeniowych (towarzystwo, towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych, Lloyds, władze publiczne), działy wewnętrzne/zagraniczne, organizacje i typy porozumień (pool, trust, towarzystwo krajowe z udziałem kapitału zagranicznego),
    • reasekuratorzy,
    • biura wyceny szkód,
    • stowarzyszenia zawodowe,
    • organ nadzoru.
  5. Sumy i wartości ubezpieczane:
    • funkcje,
    • nadubezpieczenia,
    • niedoubezpieczenia,
    • zasady proporcji,
    • ubezpieczenia do pierwszego ryzyka,
    • uzgodniona wartość.
  6. Główne działy ubezpieczeń ogólnych, włączając:
    • ubezpieczenia majątkowe, w tym:
      - ogień
      - nieszczęśliwe wypadki
      - samochodowe
    • odpowiedzialność cywilna,
    • komunikacyjne,
    • mieszkaniowe,
    • assistance (pomoc turystyczna),
    • ubezpieczenia medyczne,
    • inne działy ubezpieczeń.
  7. Ubezpieczenia life i inne usługi finansowe:
    • historia i podstawy ubezpieczeń na życie,
    • miejsce ubezpieczeń życiowych i funduszów oszczędnościowych w gospodarce,
    • regulacje prawne ubezpieczeń (life),
    • struktura rynku - ubezpieczyciele,
    • struktura rynku - pośrednicy ubezpieczeniowi,
    • umowy ubezpieczenia na życie - prawne aspekty,
    • produkt ubezpieczenia life - przedmiot i struktura,
    • sposób wykorzystania produktów life i ocena możliwości dostosowania do potrzeb rynku,
    • beneficjenci i roszczenia,
    • inne produkty inwestycyjne.
  8. Ubezpieczenia life i inne usługi finansowe:
    • historia i podstawy ubezpieczeń na życie,
    • miejsce ubezpieczeń życiowych i funduszów oszczędnościowych w gospodarce,
    • regulacje prawne ubezpieczeń (life),
    • struktura rynku - ubezpieczyciele,
    • struktura rynku - pośrednicy ubezpieczeniowi,
    • umowy ubezpieczenia na życie - prawne aspekty,
    • produkt ubezpieczenia life - przedmiot i struktura,
    • sposób wykorzystania produktów life i ocena możliwości dostosowania do potrzeb rynku,
    • beneficjenci i roszczenia,
    • inne produkty inwestycyjne.
  9. Dokumentacja, włączając:
    • formularze zgłoszeniowe,
    • polisy,
    • certyfikaty/ceduły,
    • czasowe certyfikaty,
    • dodatki, aneksy.
  10. Podstawowe techniki, włączając:
    • załatwianie szkód,
    • rozliczenia,
    • zastosowanie informatyki,
    • potwierdzenie sumy ubezpieczenia.
  11. Podstawy prawne umowy ubezpieczenia, włączając:
    • zawarcie porozumienia,
    • wygaśnięcie umowy,
    • odszkodowanie,
    • obowiązek ujawniania przez klienta wszystkich danych,
    • subrogacja (cesja).
  12. Generalne zasady prawa ubezpieczeniowego w Europejskiej Wspólnocie.